Op de vroege zaterdagochtend moest ik om 11.00 alweer de trein pakken naar het hoge Noorden. Normaal gesproken was dit geen probleem geweest, maar Kevin Heuvelink had een afscheidsfeest op vrijdagavond ingepland. Hoe laat ik thuis was, dat weet ik niet meer exact. Het was wel laat geworden want de volgende dag werd ik wakker werd met een gigantische kater. Tijdens de twee uur durende treinrit heb ik gelukkig nog wel even kunnen slapen om bij te komen van een geslaagd feest.
Stichting ISOP had voor de Tico’s, een bijnaam voor Costa Ricanen, een speciale uitwisseling geregeld zodat we kennis konden uitwisselen met elkaar. Via die weg weten beiden partijen wat er gaande is in de organisatiestructuur en kunnen we elkaar in de toekomst beter helpen. De lokale projectcoördinator Oscar Froilan Rodriguez kende ik al. Hij was vorig jaar naar Nederland gekomen en heeft me al veel leuke en enthousiaste verhalen verteld over het project. Oscar is werkzaam als fysiotherapeut in Turrialba. Hij had zijn rechterhand Pablo meegenomen die ook werkzaam is als fysiotherapeut. Er waren twee docenten van basisscholen gericht op speciaal onderwijs in Turrialba meegekomen genaamd Evelyn en Katherine. Emilia is sinds kort ook actief voor het lokale bestuur in Costa Rica en is een psycholoog.
Oscar, Emilia en Pablo
Presentatie Tico’s
Éénmaal aangekomen wist ik niet goed wat ik ervan moest verwachten. Ik keek er eerlijk gezegd zelfs tegenop, dit kwam voornamelijk omdat ik de Spaanse taal niet voldoende beheers. Toen ik het lokaal binnenkwam werd ik meteen enthousiast begroet. De mannen in Costa Rica geven elkaar altijd een knuffel en vrouwen geef je niet drie zoenen op de wang maar één. Natuurlijk ben ik een rasechte Nederlander en deed ik het op de Nederlandse manier. Marjolein mocht de spits afbijten en gaf als eerste een presentatie over de organisatie in Nederland. Het was een Spaanstalige presentatie en ik kon ongeveer 80 procent verstaan. Dat ik zoveel zou verstaan had ik nooit verwacht! Daarna kwamen de Costa Ricanen aan de beurt. Ze wisten dat ik de Spaanse taal nog niet voldoende beheers dus gebruikten ze hun handen en voeten om het goed duidelijk te maken. Ik kreeg ongeveer 60 procent mee, maar naarmate de uren voorbij gingen daalde het percentage snel.
Emilia met haar enthousiaste presentatie!
Rond half zeven zijn we naar mijn huis gegaan en hebben we gezellig gegeten met z’n allen. Samen met Geeke heb ik Pasta Pesto gemaakt en zelfs alle Costa Ricanen hebben hun bordje leeg gegeten! Daarna weer met de trein terug naar het mooie Goor na een lange en vermoeide dag.
Maandag:
Maandag werd ik om 11 uur verwacht bij sporthal Lewenborg. Daar werd ik opgewacht door Marjolein en de Tico’s. Ik had niet alle mails gelezen waardoor ik niet wist dat ik ze de hele dag moest rondleiden. Gelukkig kwam mijn trouwe Amigo Lars een uurtje later en hebben we een leuke rondleiding gegeven door de wijk Lewenborg. Oscar, Pablo en Emilia kunnen redelijk goed Engels. We hebben desondanks geprobeerd om zoveel mogelijke Spaans te spreken, maar dat lukte niet altijd. Een goed voorbeeld hiervan is het werkwoord correr, wat rennen betekend. Wij spreken de R niet duidelijk uit waardoor onze uitspraak lijkt op coher, wat een seksistische betekenis heeft. We zullen hier wel aan moeten werken want anders gebeuren er rare dingen op de voetbalvelden als we zeggen dat ze moeten rennen!.
Lars Nobbe maakt vrienden bij de kinderboerderij
We zijn verschillende organisaties geweest die gericht zijn op kinderen en gezondheid zoals basisscholen, kinderopvangen en het medische centrum. De Costa Ricanen vonden de Kimkiel, een school voor speciaal onderwijs, en de kinderboerderij waar vele werkzaamheden worden gedaan voor mensen met een handicap. Het project in Turrialba is speciaal gericht op deze doelgroep. Al met al een leuke dag met veel klachten dat we te snel liepen haha. Tranquilo, Tranquilo, Tranquilo! Kregen we de hele dag te horen. In Costa Rica gaat alles een stuk minder snel zoals fietsen, koken en eten. Dat zal wel even wennen zijn voor zo’n energiek iemand als ik. De gehele dag door hebben we heel wat Spaanse woorden geleerd. Natuurlijk hebben wij ze ook het één en ander tik ‘m aangeleerd in het Nederlands.
Dinsdag:
Dit was onze laatste dag met de Costa Ricanen. We begonnen al vroeg in het zwembad om 09:30. Ze wouden graag een Nederlandse les reddingszwemmen bijwonen van het Hanze Instituut voor Sportstudies. Helaas had ik mijn zwembroek in Goor laten liggen dus had ik Marjolein gevraagd of ze een zwembroek kon meegeven aan de Tico’s. Toen ik Pablo tegenkwam op het instituut begon hij direct te lachen, dit voorspelde niet veel goeds. Al snel toverde hij een ballenknijper uit zijn tas en ik had al weinig zin meer in zwemmen. Gelukkig heb ik via de conciërges een andere zwembroek kunnen regelen haha. Na de zwemles hebben we ze een rondleiding gegeven en afspraken geregeld met het sportfieldslab en een fysiotherapeut. S’avonds zijn we gezellig uit eten geweest in het centrum. Na het etentje ging iedereen richting huis en hebben we afscheid genomen. We hebben met de Tico’s afgesproken dat we langs hun project gaan in begin februari en zelfs gaan deelnemen aan de triatlon van Turrialba. Dat wordt dus nog flink wat trainen!
Stagiaires van ISOP geven een presentatie aan de Tico's
Al met al was het een leuke ervaring voor mij geweest. Ik heb veel van de Costa Ricanen geleerd en leuke en enthousiaste verhalen gehoord. Het zijn warme mensen die een hart hebben voor de stichting en veel werkzaamheden willen oppakken, maar houden ook af en toe van een dolletje. Dat ligt me wel! Nog maar 14 dagen en dan vertrek ik eindelijk naar Costa Rica. Nu kijk er nog meer naar uit na mijn ervaringen met de Tico’s in Groningen.
